Biz kabullensek de kabullenmesek de; ülkemizdeki bazı yobazlar istese de istemese de bu ülkedeki bir gerçekliktir eşcinsel olmak. Bir tercihtir, belki de tercih değildir; doğuştan gelen bir özelliktir ama en nihayetinde kabullenilmesi gerekendir.Erkek eşcinsellerie "gay", kadın olanlarına ise "lezbiyen" diyoruz ama biz bu kelimeleri genelde pornografik bir filmin başlıklarında görüyoruz. Oysaki gizlenen, kendilerini rahatça ifade edemeyen bir topluluktan bahsediyoruz.
Belki de 3. bir cins olarak ilan edilmesi gerekiyor eşcinselliğin. Ülkemizde birçok çevre tarafından kabul görmesinin de tek yolu bu sanırım. Çeşitli formlarda, iş başvurularında ve bilimum tanıtımlarda "cinsiyet" bölümüne "eşcinsel" ya da aynı anlama gelen daha farklı bir ifade konulmalı.
Ülkede ezilen herkesin yanında olmayı görev biliyorum ve yine biliyorum ki bu ülkede eşcinseller bir bakıma eziliyor. Kendi kendini ifade edememek bir anlamda ezilmişlik değil midir?Düşünün, düşünmekten korkmayın. Karşı cinse duyduğunuz ilgiyi düşünün, bazen karşı koyamadığınız o ilgiyi. İlgiyi sadece duygusal anlamda sınırlandırmayın. Cesurca, cinsel ilginizi de düşünün. Sapıkça değil masumca. Ve kendinizi eşcinsel olarak hayal edin. Onların halinden anlayın. İlginizi çeken "şey" in karşı cins değil de hemcinsleriniz olduğunu düşünün. En nihayetinde karşı cinse olan ilginiz ne kadar gerçekçi ve değişmezse, eşcinsellerin de kendi cinsine ola ilgisi o kadar gerçekçi ve değişmez.
Biz söz konusu değişmezliği çeşitli yasalarla ya da formlara koymadığımız "eşcinsel" seçeneğiyle değiştiremeyiz.
Gaylerin askerlikle ilgili yaşadığı problemlerin ve yaşamda çeşitli yerlerde yaşadığı sorunların tek kaynağı söz konusu yasalardır. Eşcinselleri tanımayan bir ülkede yaşamımızı sürdürüyoruz. Bu engeller en kısa sürede aşılmalıdır. Eşcinseller her alanda özgürce olmalıdır.
Sahi, gerçeklerle ne zaman yüzleşeceğiz?
Devamını okuyun...
nam-ı diğer 