Otobüslerde katliam var!

Evet, "kimin eli kimin götünde" belli değil. Neyden mi bahsediyorum? Tabii ki halk otobüslerinden. Özellikle iş çıkışı saatlerinde, okuldan dönerken bindiğim halk otobüslerine burdan küfürler yağdırmak istiyorum.

Üsküdar'dan semtime gelmek için kullandığım 11ÜS'te resmen sistematik işkence yapılıyor. Otobüsteki bir grup, gözüne kestirdiği yolcuların ellerini kollarını bağlayarak, kuyruk sokumundan otobüsün tavanına bağlıyorlar, daha sonra sırayla tüm yolculara şaplak attırıyorlar.

Yalan attım; kuyruk sokumu yalan, tavana bağlamak yalan, atılan şaplaklar ise daha bir yalan. Ancak otobüsler o saatlerde o kadar berbat oluyor ki, sistematik işkence görmeyenler, bu deneyimi tadıyor resmen. Şimdi yavaştan anlatmaya başlayayım.

Öncelikle, belli bir seviyeden sonra, otobüsün "binmek" için tasarlanan "ön kapı"sı artık hiç açılmıyor. Otobüse binmek isteyen yolcular, arka taraftan biniyorlar. Şerefsiz şoför sanıyor ki, arka tarafta her şey güllük gülistanlık, oysa ki öyle mi? Tabii ki değil. Arka kapıdan binen yolcular, daha önce binmiş yolcuların üstüne çıkarak, çift katlı otobüs izlenimi yaratıyorlar resmen. Herkesin sinirleri üst seviyelerde tabii.

İnsanlar sıkıştıkça sıkışıyor. Artık bir vakitten sonra, otobüste 10 santim hareket edicek yer dahi kalmıyor. Orda birisi size bir şey yapsa, cüzdanınızın çalındığını hissetseniz, arkanıza dönüp "hoop birader ne yapıyorsun?" diyemezsin. Ben öyle durumlarda hep erkek olduğuma şükrediyorum, bir de bayan olsaydım bilmiyorum yani, daha çekilmez olurdu durum. Çünkü gerçekten kimin eli kimin götünde belli değil.

Ayakta duran yolcular sıkış tepiş haldelerken, oturan yolcuların "küçük dünyaları ben yarattım" tavrını da burada mahkum ediyorum efendim. Koltuğa yayılıyorlar ibneler, kulaklığını takıp müziğe uyanları mı demezsiniz, cep telefonuyla mesajlaşanları mı demezsiniz, açıp kitabını okuyanları mı demezsiniz... Hiç kimse demiyor ki "gel 5 dakika da sen otur, yorulmuşsundur" diye.

Oysaki ben öyle miyim? Koltukta oturunca içim rahat etmiyor. Koca koca adamların, koca koca kadınların ayakta harap olmalarına içim dayanmıyor. Onlar rahatına baksın da ben harap olayım diyorum çoğu kez. Ama dedim ya, herkes benim gibi ilerizekalı, süper eğitimli, anlayışlı ve duyarlı değil ki. "Alem göt olmuş" derlerdi de inanmazdım. Bu ayaktaki yolcuları umursamaz tavırlar takınanların, kafasının arkasına sertçe vurmak istiyor ve "biraz kalksana biz oturalım onun bunun çocuğu" demek istiyorum; ama o yolcunun başka yerde de oturan tanıdıkları ya da akrabaları vardır diye ve bu tanıdıklarının beni linç etmeleri tehlkesiyle, bir türlü vuramıyorum, söylemek istediklerimi de söyleyemiyorum.

Belirtmeden edemeyeceğim bir durum daha var. En son arka kapılardan binen yolcuları anlamıyorum. Ulan biraz daha bekleyip, 5 dakika sonra gelecek otobüse binseniz ne olacak? Yani neredeyse kapı açılmıyor, açılan kapı da kolay kolay kapanmıyor ama gelin görün ki bu yolcular ille de söz konusu otobüse binmekte ısrar ediyorlar. Bu yolculardan da gıcık kaptığımı hemen belirteyim. Tam bineceklerken, göğüs kafeslerine yukardan bir tekme atıp, "siktir lan binme sen" demek istiyorum, hemen akabinde şoföre "kaptan arka kapı tamam" diye bağırmak istiyorum. Bu isteğimi henüz gerçekleştiremedim onu da belirteyim. Ya kapısı kapanmayan otobüse binmekteki ısrar neden. Ulan kapı kapanınca adamın götünün dışarda kaldığını hatırlıyorum yemin ederim ya. Düşünsenize, adamın vücudunun neredeyse tamamı içeride, sadece poposu böyle dışarda. Garip şeyler tabii.

"Bu yazıyı okuduğunuz için size şükranlarımı belirtiyorum, nasıl teşekkür etsem bilemiyorum" dermişim. İnandınız değil mi? Ben kimseye şükranlarımı sunar mıyım lan? Deli misiniz?

Otobüslerdeki katliama duyarsız kalmayın!

Kib Öpt By!