Asker uğurlamak ve hayvanlaşmak!

1988 ve 1989 doğumlular, şu sıralar askere gidiyor. Bu nedenle, sabahtan akşama kadar kafamız skiliyor, beynimizi birileri kemiriyor. Ne bitmez şeymiş bu asker uğurlamak şeysi diye diye, bloguma yazı yazmaya karar verdim. Birçok kişi tarafından tepkiyle karşılanabilir bu yazım; varsın karşılansın bakalım.

Öncelikle "Kişileri askerden soğutmak" suçundan başımın ağrımasını istemiyorum o nedenle şöyle diyorum ve götümü kurtarıyorum: "Herkes mutlaka askere gitsin!, Askerler çok yaşasın!" Şimdi rahatça konuya giriş yapabilirim sanırım. Birkaç gündür her gece, birileri askere uğurlanıyor ve çevredeki insanlara rahatsızlık veriliyor. Her şeyin olduğu gibi askere uğurlamanın da bokunu çıkarıyorlar. Zaten vereceğim örneklerde de bunu görebilirsiniz bence. Bence ama.

Bildiğiniz asker uğurlama vaziyeti nasıldır? Askere gidecek kişinin arkadaşları, birkaç araçlık konvoy oluşturur. Konvoy kişinin semtinde dolaştırılır, kornalara yüklenilir ve "En büyük asker bizim asker" diye çığlık atılır. Bu söylediklerim bile rahatsızlık verici şeyler iken; bazıları, silahlarını ateşler, bazıları havai fişekler atar, bazıları caddede trafiği keser, ortalığın mına koyar.

Ben de 3 gün içerisinde 2 arkadaşımı askere uğurladım. Ancak hiçbirisinde "sevinç gösterileri" sergilemedik. Silahları çekmedik, sokaklarda bağırıp çağırıp kornalara yüklenmedik. Arkadaşımızdan ayrı kaldığımız için üzüldük; onu askere gönderiyoruz diye sevinç yumağı haline gelmedik.

Bir arkadaşım, Harem'den otobüsüne bindi. Onu Harem'e götürürken, tuttuğumuz minibüsün içinde de bir hüzün vardı. Ne kadar belli etmesek de, ne kadar "Sayılı gün çabuk geçer ya, takma kafana" desek de, hep birlikte üzülüyorduk. Minibüsün içi böyleydi de, Harem'e iner inmez durum daha farklı bir hal almaya başladı. Bir biz değildik asker uğurlayanlar. Çevremizda askere gidecek onlarca kişi ve onların yüzlerce arkadaşı. İndikten birkaç dakika sonra, arkadaşımızı bindireceğimiz otobüse doğru yürürken yanımızda bomba patlattılar. Bomba dedim diye abarttığımı düşünmeyin. Birkaç metre ilerimde patlayan ve bu kadar devasa sesi çıkaran şey, bomba olabilir ancak. Birçok kişinin elinde yeşil renkli koca meşaleler, çeşitli köşelerde havaya atılan askerler, "Bizim askerimiz daha büyük ulan" dercesine karışılıklı atılan "Büyük asker" tezahüratları, hareket edemeyen otobüsler, tam hareket edecekken bir grup ibne tarafından önü kesilen otobüsler, şoförleri çileden çıkmış otobüsler, otobüsler, otobüsler... Her tarafta otobüsler.

Siyasi çekişmeye de dönüyor tabi böyle ortamlar. Bozkurt işareti yapıp coşanları mı demezsiniz, tekbir getirip imana gelenleri mi demezsiniz, dakika başı İstiklal Marşı'nı okuyup milliyetçi damarlarını patlatanları mı demezsiniz... Bir de biz işte. Arkadaşımızı uğurluyoruz. Arkadaşımızın gözünden yaşlar akıyor. Otobüse bindikten sonra el sallıyor. Ellerimiz buruk bir biçimde havalanıyor, istemeye istemeye sallanıyor.

Kendi aramızda sohbet ediyoruz daha sonra. "Ne rezillik bu" diye. Kurtuluş Savaşı'na mı gönderiliyor bu kişiler? Böyle sevinmek niye? Çok milliyetçiysen tamam, sevinebil de işin bokunu çıkarmak niye? Yoksa peygamber makamına ulaşma ihtimalleri mi bunca sevincin kaynağı? Diyorlar ya "Şehit olup peygamber makamına erişeceğim inşallah" diye.

Sevinenlerin tahlilini de yapıyorum kendimce. Hiçbiri okumuş, hayattan nasibini almış, düşünebilen birilerine benzemiyor. Sanki alkol almışlar öncesinde ya da hap atmışlar birkaç tane; bulmuşlar da kafayı gelip "uğurlama" yapıyorlar kendince.

Sevinmek bir yana da, sevinci abartıp başkalarına zarar vermek filan ne iş? Olmadı efendim, olmadı. Yine de sevgiyle!

Kib Öpt By!