Halet-i ruhiye ve alkol eğrisi

Daha önce de alkol ile alakalı birçok yazım olmuştu. Bu yazım da alkol ile ilgili olacak ancak bu sefer "içmek"ten değil; "içtikten sonra olanlar"dan bahsedeceğim. Siz de uslu çocuk olup okuyacaksınız.

Bazı şeyler, insanı rezil de eder vezir de; bilirsiniz. İşte bu "bazı şeyler" yerine koyulabilecek en yerinde kelimelerden birisi de kuşkusuz alkol olur. İçmeyenin gözünde rezil olursun, içenin gözünde ise vezir. Bugün ben içmeyenin gözüyle bakayım.

Geçenlerde, bir arkadaşımın işyerinde oturuyoruz. İnanmayacaksınız ama sadece oturmuyoruz; aynı zamanda sohbet ediyoruz. Bu hem oturup hem sohbet etmeyi ben yeni buldum. Neyse. İçeriye son derece alkollü bir abimiz girdi. Abi diyorum ama yaşı en aşağı 50 var idi. Başladı bizimle sohbet etmeye, daha doğrusu biz genelde sustuk, kendisi bolca konuştu. Pardon konuşmadı, başka bir şey yaptı.

Alkolün etkisiyle, bizlere harika şiirler okudu; ama öyle böyle değil. Adam, sanki birahanede bira değil de, edebiyat kitabını eritip içmiş gibiydi. Zaten o abinin ses tonundan etkilenmeyecek insan sayısı çok azdır. İçeriye girerken verdiği selamdan ben anladım zaten. Dedim ki bu insan şair ruhlu. Yahya Kemal ile aynı masayı paylaşmış mübarek.

Alkol öyle etkili ki; bizim gibi 4-5 kişilik sap grubunu, Servet-i Fünun şairi sandı sanıyorum. Nitekim hiç susmadı. Okuduğu şiirlerle biz de kendimizden geçtik, hafif bir uyuştuk, bir rahatlama evresi filan. İçimden söylendim o arada: Bu adam bize şiir okuyacak, bizi uyutacak ve bize bir şey yapacak. "Bir grup sapa, bir alkolik ne yapabilir?" demeyin nitekim öyle bir alkoliğin bu denli harika şiirler okuduğunu görünce; çok şey yapabileceğini anlardınız. Harekete geçtim, soru sordum.

-Abi sen şair misin? (Hafif tırsak bir vaziyette)
-Ha?
-Yani şiirlerin filan var mı? (İyice sıçmış bir halde)
-Lan boşuna mı okuyorum bu kadar şiir?
-...

Neyse bu diyalog, ortamdakileri uyandırmaya yetmişti.

Şimdi neden anlattım değil mi bu adamı? Bu adam ile ilgili, bu blogda ne söylesem boş açıkcası. Ben alkolün, insanı harika bir şair yapabileceğine değinmek istedim. O gün, o iş yerinde siz de olsaydınız; ağzınız açık bir vaziyette şiirleri dinlerdiniz. Vurgulara, ses tonuna, şiirlerdeki sözcüklerin uyumuna şahit olsaydınız, "Yaşasın Alkolizm!" deyip kendinizi alkole vururdunuz. Ben çok iradeliyim ya vurmadım kendimi alkole.

Öhö öhö! Biraz ciddiyet. Yukarıdaki ne idüğü belirsiz yazı, söz konusu ortamda bulunan ve duruma şahit olan diğer arkadaşların baskısı ile yazılmıştır. Yoksa ben böyle ne idüğü belirsiz bir "şey"i yazar mıyım? Alın işte yazdık ne oldu? Sanırım hiç bu kadar gereksiz bir yazı yazmamıştım.

Gece gündüz blogumu takip eden, durmadan bana hayranlıklarını belirten, "Çok yaşa Günay!" tezahüratlarını eksik etmeyen takipçilerimden özür diler; onlara yan yan bakarak, "Ne yani bilimsel makale mi yazmamı bekliyorsunuz ulen?" diye içten içe söylenip, bugünlük iyice sıçmış bir vaziyette yazımı burda sonlandırırım. Kafam güzel de değildi, neden böyle oldu ki? Neyse :)

Kib Öpt By!