Ey bu topraklar için toprağa düşen!

Aslında yazmayacaktım bu konuyla ilgili ama dayanamadım. Az önce Ataol Behramoğlu'nun bir şiirini okudum da yazmaya karar verdim. Bildiğiniz üzere PKK tarafından Aktütün Karakolu'na bir saldırı gerçekleşti ve birçoğu benimle yaşıt 17 kişi hayatını kaybetti. Hayatını kaybedenlere ben sıradan bir "asker" deyip de geçemiyorum. Onlar benim için askerden çok "insan". Yani onların "insan" olma vasfı, "asker" olma vasfından çok önce geliyor. Belki de birçoğu yaşıtım olduğu için, belki ben de askerlik çağına geldiğim için böyle düşünüyorum.

Kendilerinin değil de ailelerinin resmine baktım. Onların annesi benim anneme, babası benim babama benziyor. Evleri de tıpkı bizimki gibi, birçok benzerlik buldum onların aileleri ile kendi ailem arasında. Sonra nedir bu ortak noktaların en genel adı diye düşündüm. Dedim ki "biz" halkız. Yani bu ülkenin asıl sahipleriyiz. Aynı şeylere gülen, aynı şeylerde kederlenen, aynı şeylerde eğlenebilen bir topluluğuz.

Sıkça kullanıyorum "onlar" ifadesini. Bir "biz" varız, bir de "onlar" var. Şu ülkede maalesef "onlar" hakim vaziyette, yasaları kendilerine göre düzenleyebiliyorlar, herşeyi kendi çıkarlarına uygun hale getirebiliyorlar ve beni, benim yaşıtlarımı birilerinin önüne "yem" olarak atabiliyorlar. Ve "yiyoruz" birbirimizi, aynı halkın evlatları olarak.

Bir başka evlatlar. PKK'lılar. Ve onlara "bölücü, gerilla, terörist, özgürlükçü" damgalarını da vurmayacağım. Onlara da "insan" diyeceğim. O gözle bakacağım. Birçoklarına göre insan vasfı bile taşımıyor PKK'lılar ancak kendi kendimizi kandırmaktan, olaylara at gözlüğü ile bakmaktan vazgeçmeliyiz. Bunun zamanı gelmedi mi?

Bir insan neden dağa çıkar? Bir insan, sırf "cana kıyayım" diye dağa çıkar mı? Dağlara çıkıp da hayatını kaybeden binlerce insan deli mi? Dağlarda aç, susuz, yorgun kalmayı insanlar neden göze alıyor? Akıllarını kaybetmişler de dağda mı arıyorlar? Değil işte değil. Onların da anneleri benim annem, babaları benim babam gibi. Onların da kültürleri benim gibi çünkü onlarla da benim ortak bir noktam var. Evet biz Anadolu halkıyız. Türk, kürt diye ayrılmış olan ya da ayrıştırılmaya çalışılan bir halkız. Ve ısrarla söylüyorum ki, bizleri ayıran, bizleri birbirimize kırdıran "onlar" var. Onların mına koyayım ben onların emi!

Benim ne demek istediğimi az çok anlamışsınızdır. Bana göre insan olan "benim gibi" olaylara bakabilmelidir. Sonuçlar ile ilgilenmeden önce "neden"leri iyice sorgulamalı ve sormalıdır.

Birileri hata yapıyor -ki hata yaptıkları, karar aldıkları yerler sıcacıktır- bedelini ödeyen bazen 17 kişi oluyor bazen daha fazlası. Bazen bir askerin ama özünde insanın evine ateş düşüyor. Bazen de bir PKK'lının ama özünde insanın evine ateş düşüyor. Bu yıllardır böyle sürüp gidiyor. Kandan beslenenler, kan içmekten bıkmamış anlaşılan ama biz bıktık yahu insan ölüsü görmekten. İnanın bıktık.

Ve şimdi bana bu yazıyı yazdıran şiire gelelim. Son kıtası o kadar manidar geliyor ki bana anlatamam. Aslında tüm bu yaşadıklarımızın da özeti gibi son kıta. Okuyun efendim.

"Toprağa Düşen"

Ona "Haydi
Savaşa dediler
Başkaca birşey
Söylemediler

Aldılar köyünden
Davulla zurnayla
Geride üç çocuk
Bir eş ve bir ana

Eline bir silah
Tutuşturdular
Ve karşılaştı
Düşman ordular

Vurulup düştü
İlk çatışmada
Göğsünde bir oyuk
Üç delik alnında

"Ey bu topraklar için
Toprağa düşen"
Bir karış toprağın
Var mıydı yaşarken?

Ataol Behramoğlu

Kib Öpt By!