Fethullah Gülen Cemaati

Severiz bu cemaati bilirsiniz. Hepimize hoşgörü aşılamışlardır. "İnsan insanı sker mi hiç?" felsefesini benimsemişlerdir, iyilerdir, hoşlardır. Üniversitedeki ilk günümde karşılaşmıştım kendileriyle, saolsunlar ilgilendiler benimle, çok saf birine benziyorum sanırım. Neyse, Mart ayında Ekşi Sözlük'te kendileri ile ilk karşılaşmamda olanlar ile ilgili bir entry yazmışım. Ufak değişikliklerle aktarıyorum, neler hissettim tanışma faslında; okuyun şaşırın. Yüzde 98.6 doğru :) Şöyle ki;

""" Üniversiteyi yeni kazanmışım, henüz ilk günler. Hafif sakallarım uzamış şekilde sınıfa girdim, hocanın da henüz gelmemiş olduğunu görünce cam kenarındaki gruba doğru yaklaştım. İlk günler olduğundan hem ortam yapar hem de pencere kenarında biraz hava alırım diye düşündüm. Yanlarına varır varmaz "Selamun aleykum hacı!" dediler bana. (ben tam merhaba diyecekken) Bu "hacı" kelimesi son aylarda herkesin dilinde bir hitap şekli olduğundan pek umursamadım, (ki sevmem hacıları, hocaları) "Aleykum selam!" dedim ve camı aralayarak dışarıya bakar vaziyette konumlandım.

İçlerinde en büyük yaşta görünümlü şahıs bana "Bak hele!" dedi. Ben bir gariplik olduğunu hissettim, hafif tırsak bir şekilde dönüverdim kendisine. Bana ilk söylediği şey "Abiler seninle ilgilendi mi?" oldu. İçimden "Abi kim lan, ne ilgilenmesi, ibne miyim lan ben, nasıl bir ilgilenme bu?" diye düşünürken ikinci soru "Hangi dershaneye gittin sen hacı?" oldu. Yutkundum, "Gem Dershanesi" dedim (Gem Dershanesi bizim semtimizdeki yerel bir dershane) hemen ardından "E orda okumuşsan abiler seninle bol bol ilgilenmiş olması lazım." dedi. (Gem Dershanesini, bu cemaatçi güruh "Fem Dershanesi" olarak algılamış meğerse)

Bu ilgilenme laflarından canım sıkıldı, anlık depresyona girdim ve dedim ki "Ne ilgilenmesi kardeşim, anlamadım ne demeye çalışıyorsun?" hemen bana ilk söylediği söz "Kalacak yerin var mı, ev bulabildin mi eğer yoksa bizim eve gidebiliriz" dedi. İkinci kez yutkundum, "Nooluyoruz ya, hay topunuzun ebesini skeyim ibnetörler" dedim (yine içimden ama).

Benim iyice yüzüm düştü, içimde kara bulutlar dolaşmaya başlamışken birden cesaretlendim, "ilk günden bu ne biçim şok" diye geçiriyordum içimden. Birden, kan beynime sıçradı, dedim ki(dışımdan) "Ne biçim konuşuyorsun lan, ne evi, ne ilgilenmesi, ne abisi" derken bunlar gülüştü ve "Yanlış anladın beni hacı" dedi. "Sokayım hacına" dedim (maalesef yine içimden), çok sinirliydim.

Dediler ki "Fem Dershanesi'nde okumuşsan biz sana kolaylıklar sağlayabiliriz, evi ucuza getiririz" falan filan dediler. O ana kadar aklıma gelmemişti ama "Fem dershanesi" deyince bende jeton düştü. Neredeyse bu ibnetörlerin boynuna sarılıp "Sağolun, allah razı olsun, kıble ne tarafta namaz kılacağım ben" diyecektim çünkü yanlış anlaşılma sırasında sinirlerim acayip bozulmuştu, anlık şoklar geçiriyordum, bu şoktan sonra Fethullahçılara tahammülüm artmıştı nedense o anda. O arada hoca içeri girdi, oturdum bir sıraya (mümkün olduğunca Fethullahçılara en uzak sıraya).

O gün bugündür kendilerine 10 metreden fazla yaklaşmam. """

Ahhh ulan ah, ne acayip anıymış, ben de yeniden yaşadım valla o günü.

Hastayım, burnum akıyor (ilginçtir ki sadece sağ taraf), hapşuruyorum (bir kez değil, mutlaka üst üste birkaç kez), ara sıra üşüme geliyor (götüm donuyor). Ölcem lan :( Öyle bir söyleyeyim dedim :)

Kib Öpt By!