Darbukacı çocuk ve aşağılık Günay

Nasıl yazılır, nasıl başlanır bilemiyorum ama bugün de 2 kardeşi anlatacağım size. Yorgun hem de aşırı yorgun iki kardeş. Onları bu hale getirenlere küfür etmeden önce, biraz iki kardeşten öncesini anlatayım size.

Bugün akşamüstü evde arkadaşlarla otururken ve telefonumdan müzik dinlerken, üst hoparlörlerinin patladığını farkettik. Geç olmadan hemen yola koyulup Eminönü'ndeki garanti servisine telefonu götürdük. İşimizi halleder halletmez tekrar kendi yakamıza döndük. Gece 10 gibi sahilde 3 arkadaş birkaç bira içerken İzmit'li, bizimle aynı yaşlarda olan bir çocuk sokuldu yanımıza. "Harem'e nasıl gidebilirim?" sorusu ile birlikte bizimle muhabbet etmeye başladı. Harem muhabbeti bitti ve konu birden saçmaya sardı. Evleniyorum arkadaşlar dedi. "Ne alaka lan, nasıl yani?" diye sormaya fırsat bile bulamadan kız arkadaşının hamile kaldığından filan bahsetti. Bu muhabbetten sonra kendisine kısaca "boku yemişsin kardeş" deyip, Harem'e nasıl gidebileceğini tekrar tarif ettik. Gece 12 civarı biz de koyulduk yola, semtimize giden son otobüsü yakaladık. Atladık en arkaya. İşte asıl anlatacağım konu tam burada başlıyor.

Herkes otobüse binip, ayakta beklemelerin başladığı bir anda 2 çocuk bindi arabaya. Onlar da arkaya doğru ilerlediler, tam yanımda oldukları sırada birisinin sol omzuna vurdum (ben sağ taraftaydım) ve sanki ben vurmamışım gibi numara yaptım; tabi çocuk anlamıştı benim vurduğumu, bana bakıp gülümsedi. "Gel hele" deyip çağırdım yanıma. Her zamanki klasik sorumuz olan "nerelisin sen bakayım?" sorusunu kendisine yönelttim. Doğulu olmasını bekliyordum ama "Zonguldaklıyım abi" dedi. Yanında bundan bir boy küçük bir çocuk daha vardı, daha sonra o çocuğun kardeşi olduğunu söyledi bana. Neyse, ben dedim ki "ne iş yapıyorsunuz, bu saatte Kadıköy'de?" Biraz duraksadı ve "darbuka çalıyoruz abi" dedi. Oha dedim içten içe, gecenin bu saatinde biri 12 diğeri 10 yaşında iki çocuk. (yaşlarını da sonradan öğrendim)

Yola devam ediyoruz, çocuklar benimle muhabbet etmekten sıkılmış olacaklar ki yere çömeldiler ve öylece otobüsün zeminine oturdular hemen yanı başımda. Yüzlerinde ve bedenlerinde o kadar büyük bir yorgunluk vardı ki, kendi kendime bu yorgunluğun bu küçücük çocuklara yakışmadığını düşündüm. Büyüğü daha yorgun görünüyordu. Omzuna bir kez daha vurdum ve "ben kalkayım da gel sen otur burada" dedim. Bana "yok abi sen otur" dedi ama ben "hadi" diyerek doğruldum, zaten kendisi de belli ki oturmak istiyordu. "İstemem ama yan cebime koy" tavrı vardı, e bu tavrı kesinlikle yadırgamadım çünkü bu ülkemizin çocuk emekçilerindendi. Bir müddet ayakta kaldım, yerimde oturan çocuğu izliyordum göz ucuyla. Sonra bir an kardeşine takıldı gözüm ve onun da oturması gerektiğini düşündüm çünkü gerçekten o da anlatılamayacak derecede bitkin haldeydi. Arkadaşıma göz işareti ile kalkmasını ve bu çocuğun yerine oturması gerektiğini söyledim, o da anlayışla karşıladı. Küçük çocuğa "hadi sen de git otur" dedim. O, en ufak bir tepki bile göstermedi, dünden razıydı kendisinden büyük birisinin verdiği yere oturmaya.

En nihayetinde iki kardeş de oturuyorlardı koltuklarda. Arkadaşımla birlikte çocukları izlemeye koyulduk. Biz onları izliyoruz ama onların bize bakacak halleri bile yoktu. O denli yorgun, o denli tükenmişlerdi. Küçük olan kardeş, büyüğünün bacaklarına başını yaslayarak uyumaya başladı. Büyüğü de duruma göre başını kardeşinin sırtına yaslayarak uyuyordu. Göz altındaki torbaları görseniz dersiniz ki "bu çocuklar haftalardır uyumuyor".

Büyük çocuğun üzerindeki eşofmanda büyük bir yırtık vardı, bacakları görünüyordu. O kirli elbiselerinin ardındaki temiz hislerini görür gibi oldum birden. "Çocuklar, kim sizi bu hale getirdi?" diye sormuyorum, onları bu hale getirip de cebini dolduran ibneler belli. Onlara ayrıca küfürlerimi ettim ben zaten ama o anda aklıma gelen bir anım, hafiften yüzümde bir gülümsemeye yol açtı. Şöyleydi anım:

Birgün yine Kadıköy'deki durakta semtimin otobüsünü beklerken ve sıra olmuş haldeyken bir çocuk tam karşımıza geçti ve yere koyduğu minik taburesinin üzerine oturdu. Başladı çalmaya, sıranın en arkalarında ben ile bir arkadaşım da çaldığı garip parçalarla dalga geçiyor, "ne çalıyor lan bu?" gibisinden saçmalıyorduk. Çocuk, işini bitirip taburesini ters çevirdi ve sıranın sonundan başlayarak para toplamaya başladı. Bizim yanımıza gelince, ben "yok valla" demiştim; çocuk da ama "sen de dinledin" demişti. Ben de yine arkadaşıma dönerek ve şakalaşarak "kulağımı mı tıkayayım mına koyim, bu ne lan" gibisinden bir tepki vermiştim.

Şimdi o lanet olası halimi düşünüyorum da utanıyorum kendimden. Bir tarafta hiçbir bok yapmadan harçlığını internetten sağlamaya çalışan terbiyesiz bir Günay, diğer tarafta sabahın köründe kalkıp, gece otobüslerde sürünen kirli elbiseli darbukacı çocuk.

Bir tarafta asıl "emekçi", diğer tarafta "emekçilerin hakkına değer veriyorum" deyip, kendi kendini tatmin eden, içini rahatlatan bir Günay.

Ulan şimdi ben kime küfür edip, kime ne diyeyim? Kendimden üstün bu çocukları görünce aslında ne kadar aşağılık bir insan olduğumu düşünüyorum.

Hayatın cefasını çeken onlar, sefasını çeken biz.

Not: Bu yazıyı buraya kadar aralıksız okuyan var mıdır bilemiyorum ama varsa da "nasıl okudunuz lan, helal olsun" diyorum.