Can Yücel 'e özenmek - küfür etmek

Az önce bir öğretmenimle Messenger'da sohbet ederken, kendisi bana blogumu takip ettiğini, yazılarımı okuduğunu söyledi. Sonra da "kime özeniyorsun?" dedi. Biraz garipsedim çünkü yazarken, "şu adam gibi yazayım" diye hiç düşünmedim. "Nerden çıkardınız hocam?" diye sorunca, "kullandığım küfürler"den örnek verdi. "kime benziyor?" dedim "can yücel" dedi. Haklıydı. Gerçekten Can Yücel gibi küfürlü bir üslubum var, bu üslubu seviyorum. Özel olarak böyle yazmaya çalışmıyorum tabi ama ben buyum. Neyse, benim aklımda Can Yücel kalmıştı. Birçok şiirini ve anısını okumuştum, çok etkileyici bir dili var elbette Can Baba'nın ancak onun bilmem kaçta kaçı olmak bile benim için gurur. Keşke olabilsem. Keşke ettiğim her küfür, onun gibi zeka incelikleriyle dolu olsa. Keşke ettiğim her küfürün mizahi yönü onunki kadar kuvvetli olsa. Onun gibi olabimek...

Birkaç Can Yücel anısı ve şiri yazayım şuraya da ne denli büyük bir adam olduğunu bir kez daha hatırlatayım. Hepsini okuyun, pişman olmayacaksınız. Başlayalım...


Ekşi Sözlük'ten "mir"in yazdığı Can Yücel'le ilgili bir anı:

can babayla ilgili bir hikayeye de bendeniz sahit oldum, anlatayim. kendisi bir etkinlikte sahneye cikarak siir okumaya koyuldu. tabi her zamanki gibi cilaliydi. "oksurukler siire dahil degil" diye de uyardi. siirlerini okudu, alkisini aldi, indi inecek sahneden. biz de sasirdik, hayret kufur etmedi bu sefer diye. tabi yine bizi sasirtmasini bildi, kursuye tekrar dondu ve "kusura bakmayin aksam aksam kafanizi siktim" dedi.

*Can Yücel, bir üniversitedeki sempozyumda, öğrencinin "neden bu kadar çok küfür ediyorsunuz?" sorusuna "küfür, işçi sınıfının ağzındaki çiçektir" demiş. Ne de güzel demiş.


*Can Yücel ile Cemal Süreyya (Şairimiz) arasında şöyle bir diyalog gelişmiş, tamamiyle gerçek:)

c.y: oo darphane müdürü de burdaymış.
c.s: evet darphane müdürlüğü yaptım ama istifa ettiğimde üstümü iyice silkeledimki hiç altın tozu kalmasın üstümde, hem sen de bakan oğlusun.
c.y: evet bakan oğluyum ama benim şiirimden başka hiçbirşeyim yok.
c.s: şiirin varda sanki ele gelir birşey mi yazdın.
can baba iyiden iyiye sinirlenerek cemal süreya'ya şöyle karşılık verir:
c.y: bende senin eline gelecek başka birşey var, veriyim mi? ister misin?
uzunca bir sessizlikten sonra ortamı yine cemal süreya yumuşatır. cemal süreya elini ileri doğru uzatarak şöyle der:
c.s: ver ulan.
bunun üstüne can yücel ayağa kalkar, meyhanedeki kalabalığı hiç umursamadan pantolonun önünü açar ve malafatı çıkarır. cemal süraya bir süre baktıktan sonra şöyle der:
c.s: hiç değişmemiş ulan. hala aynı.
can baba gür bir kahkaha atar ve karşılık verir:
c.y: değişmez tabii. niye değişsinki.
(Kaçak Yayın Dergisi - Eşi Sözlük'ten the dunedan)


*Can Yücel, vakt-i zamanda bir yazısında adamın birisine "göt" dediği için dava açılmış. Mahkemede Can Yücel şu şeyi anlatmış:

bir köyde ateşli bir hasta vardır, kasabaya doktora getirir hastayı köylüler. koca devletin koca doktoruna. doktor hastaya fitil verir ve köye döndükleri gibi hastaya fitili anüsten vermelerini söyler köylülere. köylüler tabi 'tamam dohtor bey' diyip köye giderler. köydeki herkese sorarlar, en bilgelere bile, ama kimse anüs ne demektir bilemez. bu nedenle bir türlü ilacı da veremezler hastaya. hastanın durumu da gitgide kötüleşmektedir. bunun üzerine köylü, doktora, koca devletin koca doktoruna telefon etmeye karar verir ama kimse buna yanaşmaz. ne cüret di mi doktoru arayacak bi köylü. neyse durumun vehameti üzerine muhtar aramayı kabul eder. bütün köylü toplanır santrale, muhtar arar, "biz ne yapacaamızı bilemedik dohtor bey" felan der işte. karşıdan doktor bişiler söyler. muhtar döner, ama arkasına: "makattan verin dedi dohtor" der.
yine tüm köye sorarlar, komşu köylere birilerini yollayıp sordururlar felan, ama makat ne bilen yoktur yine. hasta ise giti gidecek, ateşler içinde kıvranıyo baya.
ihtiyar meclisi toplanır. son çare, doktorun bir kez daha aranmasına karar verilir. yine kimse aramaz istemez doktoru. nihayetinde yine biri kandırılır, telefonun başına geçer, ama bi yandan söylenmektedir: "çok kızacak dohtor çok!" diye.
sonunda telefonu açar, durm anlatır, doktor bişiler söyler yine. telefondaki köylü, yüzü allak bullak, arkasını döner:
"çok kızacak demiştim; götüne sokun dedi"

Yani işin aslı hakim bey "bizim orada göte göt derler"



*Yine bir üniversitede öğrencinin biri sorar:
- neden okudugumuz butun sairler erkek? kadinlardan iyi sair cikmaz mi?
Can Baba cevap verir:
- biz siiri sikimizlemi yaziyoz ne biliim ben..


Duygu Asena bir panelde Nazım Hikmet için "kartpostal şairi" demiş, söz alan Can Yücel sinirle cevap vermiş:

"Kart sensin postal da sana girsin"
(Bu, bir efsane olabilirmiş; belirteyim)


Ve Can Yücel'in "Ben hayatta en çok babamı sevdim" şiiri:

Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin

O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep, hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ'mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.


Şimdi hocama sesleniyorum. Özenmedim ama keşke özenebilsem bu adama, keşke... Nitekim bu adama özenebilmek de ayrı bir yetenek gerektirir sanırım.

Saygılar efendim:)